70 lat Pogoni Lębork

Facebook

Wyszukiwarka

Sponsor techniczny

KiK
wyb.jpg

Historia klubu Pogoń Lębork Drukuj
W piłkę nożną na terenie Lęborka grano zaraz po wkroczeniu do miasta Armii Czerwonej (10 III 1945 r.). Powstały "dzikie" drużyny, wystarczająco jednak zorganizowane, aby współzawodniczyć z podobnymi sobie zespołami w Lęborku. Grały one też z drużynami wojskowymi, zarówno polskimi, jak i radzieckimi.

Pierwszą sekcją klubu była piłka nożna, którą założył kolejarz Edwin Szubrych. Liczyła ona 16 zawodników. Za oficjalną datę powstania klubu przyjmuje się 4 lipca 1945 r., kiedy to w Lęborku rozegrano pierwszy oficjalny mecz piłkarski, z udziałem miejscowej drużyny. Jej przeciwnikiem był zespół żołnierzy radzieckich. Mecz zakończył się zwycięstwem lęborskich piłkarzy 5:1, po czterech bramkach Szubrycha i jednej Sadowskiego. W tym historycznym meczu Lębork reprezentowali: Luboń, Antkowiak, Szuster, Lipiec, Dzienisz, Litz, Guzior, Białkowski, Szubrych, Ruszkiewicz, Sadowski. W dziesięć dni później, czyli 14 lipca 1945 r., na zdewastowanym stadionie "Pod lasem", w obecności około tysiąca widzów doszło do rewanżu, w którym lęborscy piłkarze ponownie pokonali radzieckich żołnierzy. Lębork zagrał w prawie niezmienionym składzie, jedynie w bramce Lubonia zmienił Władysław Marciński.

Później grano już w prawie każdą niedzielę (w 1945 r. rozegrano czternaście spotkań), a dla mieszkańców miasta udział w piłkarskim widowisku stał się tradycją.

Kolejarz Lębork - trudne początki i pierwsze sukcesy (1945 - 1956)

15 sierpnia 1945 r. „Kolejarz" Lębork rozegrał pierwszy mecz z drużyną składającą się z cywili. Przeciwnikiem lęborskich piłkarzy był zespół "Grom" z Gdyni. Wynik zakończył się pogromem; goście wygrali w stosunku 10:0. W 1945 r. lęborscy piłkarze zagrali jeszcze z dwoma drużynami cywilnymi: "OMTUR" Gdynia i KKS Potęgowo, uzyskując w nich już pomyślniejsze rezultaty niż w meczu z "Gromem" Gdynia.

Początkowo klub borykał się z problemami finansowymi i organizacyjnymi. Brakowało sprzętu, obuwia, jednolitych strojów, a na wyposażeniu była tylko jedna piłka nożna. Pierwszymi piłkarzami "Kolejarza" Lębork byli: Ludwik Antkowiak, Edward Baumer, Tadeusz Baumert, Jan Brzoza, Jerzy Dzienisz, Henryk Białkowski, Stanisław Guzior, Czesław Litz, Stanisław Lipiec, Luboń, Władysław Marciński, Henryk Ruszkiewicz, Edwin Szubrych, Bolesław Sadowski, Zbigniew Szuster. Na początku 1946 r. dołączyli do nich Edward i Wiktor Białoskórscy, Paweł Drewer, Stanisław Burkowski, Mieczysław Dziuba, Stanisław Jędrzejczak, Feliks Kawałkowski, Paszkowski, Bolesław Wawrzyniak i inni61.

Sytuacja materialna klubu stopniowo zaczęła się poprawiać, w związku z czym sekcję zgłoszono do rozgrywek mistrzowskich w okręgu gdańskim. Debiutancki mecz w klasie "C" rozegrano 1 września 1946 r. z KS Puck, remisując w nim 2:2. Kolejny sezon w klasie "C" rozpoczęto od mocnego uderzenia. 20 kwietnia 1947 r. rozgromiono 11:1 KS "Kotwica" Gdynia. W 1948 r. "Kolejarz" wygrał rozgrywki klasy "C" i awansował do klasy "B". W tym czasie wziął też udział w towarzyskich turniejach, jak np. w wejherowskim Turnieju Błyskawicznym, zdobywając w nim wicemistrzostwo Ziemi Kaszubskiej (1947 r.), czy gdyńskim Turnieju Zimowym, na którym "Kolejarz" zajął czwarte miejsce (1948 r.). Dochodziło też do licznych spotkań towarzyskich, np. z "Unią" Tczew (11:2), "Gryfem" Wejherowo (5:1), OSMW Gdynia (6:1), KKS Gniezno (5:1), reprezentacją Słupska (4:4), "Cuiavią" Inowrocław (2:4), "Mirem" Gdynia (2:4) czy nieudanego rewanżu z "Gromem" Gdynia (4:5).

W rozgrywkach klasy "B" w sezonie 1948/49 "Pogoń z trudem uratowała się przed spadkiem. Spowodowane to było tym, że w tym czasie w Lęborku powstał konkurencyjny klub piłkarski "Gwardia", do której odeszli prawie wszyscy zawodnicy "Kolejarza". Pozostał w nim jedynie założyciel Edwin Szubrych, Witold Pietkiewicz oraz juniorzy wychowani przez klub. Zespół przegrywał i to w wielkich rozmiarach, w związku z czym zarząd klubu podał się do dymisji. Wtedy jednak wrócili do niego zawodnicy, którzy kilka miesięcy wcześniej odeszli do "Gwardii", zwabieni lepszymi warunkami materialnymi. Dzięki ich powrotowi klub zaczął odnosić zwycięstwa. Ostatecznie zajął czwarte miejsce w swej grupie i utrzymał się w klasie "B". W tym miejscu warto dodać, że społeczność lęborska najbardziej przychylnie patrzyła na "Kolejarza", czyli przyszłą "Pogoń", niż na inne lęborskie kluby.

 W 1949 r. oprócz rywalizacji ligowych "Kolejarz" rozgrywał liczne mecze towarzyskie. Najważniejszym z nich był sparing z reprezentacją wojsk radzieckich strefy północno-zachodniej. Spotkaniu towarzyszyło ogromne zainteresowanie. Mecz stał na wysokim poziomie i ku radości publiczności lęborski "Kolejarz" pokonał drużynę wojska radzieckiego (5:4). W tym samym roku (1949 r.) klub wygrał też Turniej Błyskawiczny w Lęborku z udziałem siedmiu drużyn.

17 lipca 1949 r. "Kolejarz" nawiązał kontakt z Ludowymi Zespołami Sportowymi przez co udało mu się rozpropagować piłkarstwo w okolicznych wsiach. W tym samym roku klub zgłosił do rozgrywek mistrzowskich drużynę rezerwową oraz juniorów. Zorganizowano też zespół trampkarzy.

 W kolejnych rozgrywkach (1950 r.) liczono na awans do klasy "A". Na przeszkodzie realizacji tego zadania stanęło odejście kilku podstawowych zawodników, którzy zostali powołani do wojska. Rozgrywki zakończono na trzecim miejscu, a rezerwy, które grały klasę niżej wywalczyły drugie miejsce. W latach 1951-1952 "Kolejarz" zakończył rozgrywki w czołówce tabeli, jednak awansu do klasy "A" nie uzyskał. W 1953 r. klub zatrudnił szkoleniowca, Alfonsa Pomirskiego. Na efekty nie trzeba było długo czekać. "Kolejarz" awansował do klasy "A", a w następnym sezonie (1954/55) lęborscy piłkarze zostali jej wicemistrzem i wywalczyli promocję do ligi międzywojewódzkiej. W tym samym sezonie rezerwy "Kolejarza" awansowały do klasy "B".

Awans ten był pierwszym poważnym sukcesem klubu. Wiele miast Pomorza Gdańskiego, jak np. Wejherowo, Puck, Kościerzyna, Starogard Gdański, Tczew, Malbork, Elbląg, Kwidzyn nie miało swojego przedstawiciela w lidze międzywojewódzkiej. Udział w tym sukcesie mieli przede wszystkim: Czesław Adamczyk, Edward i Zdzisław Białoskórscy, Władysław Bochenek, Mieczysław Dziuba, Jan Kaufman, Feliks Kawałkowski, Henryk Kowerko, Bogumił Krupski, Zdzisław Lis, Zdzisław Niemirski, Kazimierz Prengel, Bronisław Szaja, Henryk Szczęsny, Jerzy Szulc, Henryk Szczutkowski, Zygmunt Zborowski, Janusz Zychowski.

Premierowy sezon w lidze międzywojewódzkiej nie był udany. Jeszcze przed startem zespół został osłabiony odejściem kilku czołowych zawodników. Zrezygnował też trener Pomirski, zastąpiony przez Przyradzkiego. Po pierwszej rundzie "Kolejarz" zajmował siódme miejsce w tabeli. Druga runda była jednak o wiele gorsza. W kilku meczach zespół nie potrafił wystawić pełnego składu zawodników. Grano w ośmiu, dziewięciu, co miało niebagatelny wpływ na wyniki. Oprócz tego niektórzy zawodnicy prowadzili niesportowy tryb życia. To wszystko sprawiło, że "Kolejarz" na koniec sezonu zajął przedostatnie, jedenaste miejsce w tabeli i został zdegradowany z ligi międzywojewódzkiej.

Dwuletnia przerwa w istnieniu klubu i reaktywacja (1956 - 1960)

Spadek piłkarzy do niższej ligi spowodował kryzys w klubie. Na wniosek Rady Okręgowej Zrzeszenia "Kolejarz" zarząd klubu postanowił rozwiązać wszystkie sekcje lęborskiego "Kolejarza", mimo, że inne (oprócz piłki nożnej) dobrze sobie radziły. Sekcję tenisa stołowego przejęła "Gedania" Gdańsk, a piłkarze zakończyli karierę, albo kontynuowali ją w innych miastach. W "Gwardii" Lębork natomiast dla byłych zawodników "Kolejarza" miejsca nie było, ponieważ w jego składzie byli tylko członkowie milicji i wojska. Wszystko to sprawiło, że  w latach 1956-1958 klub nie istniał.

 W 1958 r. jego struktury zaczęto tworzyć na nowo. Aby zdobyć środki finansowe, organizowano zabawy taneczne w kolejarskiej świetlicy. Członkowie reaktywowanego klubu sami siebie opodatkowali. Wśród mieszkańców Lęborka znaleźli się też ofiarni kibice. Za zdobyte w ten sposób pieniądze działacze kupili niezbędny sprzęt sportowy, umożliwiający działanie klubu. Widząc to zaangażowanie, w czerwcu 1958 r. Federacja "Kolejarz" przekazała pierwszą dotację na działalność klubu, dzięki czemu lęborski klub mógł rozpocząć rozgrywki.

Decyzją Gdańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej pierwsza drużyna "Kolejarza" zaczęła rozgrywki w klasie "B", rezerwy w klasie "C", a juniorzy zostali przydzieleni do klasy gdyńskiej. W końcu 1958 r., po pierwszej rundzie, "Kolejarz" Lębork przewodził stawce. Piłkarze pojechali na obóz sportowy do Szklarskiej Poręby, jednak mimo, to początek 1959 r. nie dał tak dobrych wyników, jak w poprzedniej rundzie. "Kolejarz" dwukrotnie pokonał "Gwardię" w derbach Lęborka, ale to "Gwardia" wygrała te rozgrywki. "Kolejarz" zajął drugie miejsce i nie awansował do klasy "A".

W następnym sezonie do kadry wrócili zawodnicy, którzy ukończyli służbę wojskową. Klub mógł też korzystać z zawodników rezerwy, w której było kilku wyróżniających się graczy. Zespól trenował zasłużony piłkarz "Kolejarza" Henryk Szczęsny. Szanse na awans były więc duże.

Fuzja z Gwardią, powstaje LKS Pogoń Lębork (1960 - 1991)

W 1960 r. doszło do połączenia lęborskich klubów w jeden - Lęborski Klub Sportowy "Pogoń". Pierwsza drużyna sekcji piłki nożnej występowała w klasie "A" (w miejsce nieistniejącej "Gwardii" Lębork), rezerwy w klasie "B", a juniorzy w podokręgu gdyńskim. Już w pierwszym sezonie piłkarze "Pogoni" odnieśli sukces. Zdobyli mistrzostwo klasy "A" i uzyskali awans do III ligi, w której występowały drużyny z województwa gdańskiego.      13 sierpnia 1961 r. w Lęborku następiła inauguracja rozgrywek o mistrzostwo III ligi. Zainteresowanie było spore. Aż 1500 widzów przybyło na lęborski stadion. Przy takiej publiczności "Pogoń" nie zawiodła i pokonała "Gryfa" Wejherowo 2:0, po bramkach Kuźmińskiego. Choć po pierwszej rundzie lęborski zespół plasował się w połowie III-ligowej stawki, to jednak słaba runda rewanżowa sprawiła, że po tym sezonie "Pogoń" spadła do niższej klasy rozgrywkowej. W tym III-ligowym sezonie zespół występował w składzie: K. Bladowski, H. Szczutkowski, W. Fokczyński, J. Zych, G. Dawidowski, E. Miotk, A. Kulinowski, J. Gulewicz, W. Kuźmiński, R. Zych, J. Kaufmann. Trenerem drużyny był Ryszard Hautun.

Kolejne sezony "Pogoń" rozgrywała w lidze okręgowej, często spadając do klasy "A". W 1964 r., po ponownej degradacji do klasy "A" w klubie doszło do „rewolucji". Zorganizowano turniej dzikich drużyn, wybrano około stu trampkarzy, którzy mieli być przyszłością "Pogoni". Niestety przez kolejne dziesięć lat sekcja nie uzyskała awansu i ciągle grała w klasie "A".

W 1974 r. drużyna "Pogoni" pod wodzą trenera Ryszarda Górnego wywalczyła awans do III ligi. Udział w tym sukcesie mieli: K. Szubstarski, E. Jadeszko, R. Trepczyk, E. Klonowski, Z. Geliński, H. Kiedrowski, K. Ciupa, S. Studziński, W. Barański, W. Białaszewski, P. Abraha, Z. Słomiński, A. Małecki, A. Pancerzyński, C. Cichocki66. Niestety przygoda lęborskich piłkarzy z III ligą trwała tylko jeden sezon.

 W 1975 r. miała miejsce reforma administracyjna kraju, po której Lębork znalazł się w województwie słupskim, a "Pogoń" rozpoczęła rozgrywki w tej właśnie klasie okręgowej. W 1979 r. lęborska drużyna prowadzona przez Andrzeja Małeckiego awansowała do III ligi. Niestety, tak jak poprzednio, piłkarze "Pogoni" nie sprostali wymaganiom tej klasy rozgrywkowej i po jednym sezonie opuścili szeregi trzecioligowców.

Od 1980 r. „Pogoń" Lębork przez ponad dekadę grała w okręgowej lidze województwa słupskiego. Lęborska drużyna kończyła zwykle rozgrywki w czołówce tabeli, a niekiedy do awansu brakowało niewiele. W tym czasie prowadzono też drużyny juniorów, młodszych i starszych. Sekcja, jak i cały klub miała problemy finansowe, olbrzymie braki w sprzęcie, które powodowały, że przez tyle lat nie uzyskano awansu do III ligi. Jedynie w sezonie 1989/90 zespół grał w lidze makroregionu pomorskiego, w której, wśród drużyn z województwa słupskiego, zajął trzecie miejsce.

Najlepsze lata (1991 - 2001)

Sezon 1991/92 był przełomowy dla lęborskiego klubu. "Pogoń" zdobyła mistrzostwo słupskiej klasy okręgowej i tym samym wywalczyła awans do III ligi  - "Pomorze". W Pucharze Polski lęborski zespół doszedł do ćwierćfinału na szczeblu wojewódzkim. W sezonie 1992/93 seniorzy "Pogoni", trenowani przez Zbigniewa Zaborowskiego (w pierwszej rundzie) i Andrzeja Brendlera zajęli w III lidze "Pomorze" dziewiąte miejsce. W Pucharze Polski "Pogoń" doszła do półfinału szczebla wojewódzkiego. Drużyny juniorskie (młodsi i starsi) awansowały do finałów wojewódzkich, w których musiały uznać wyższość przeciwników.

W sezonie 1993/94 "Pogoń" w III lidze "Pomorze" powtórzyła poprzedni wynik, zajmując dziewiąte miejsce. W Pucharze Polski w finale szczebla wojewódzkiego "Pogoń" przegrała z "Gryfem" Słupsk i odpadła z dalszych rozgrywek. Juniorzy młodsi i trampkarze starsi zajęli drugie miejsca w swych kategoriach wiekowych. W następnych rozgrywkach (1994/95) seniorzy nieznacznie poprawili swoją pozycję w tabeli. Trenerem zespołu ciągle był Andrzej Brendler.

1 maja 1995 r., z okazji 50-lecia "Pogoni" w Lęborku doszło do meczu oldboyów Lęborka i Trójmiasta. Wygrali go bardziej faworyzowani goście (4:1) po bramkach Zdzisława Puszkarza (dwie), Andrzeja Busslera i Jacka Greli. Honorowego gola dla "Pogoni" zdobył Antoni Pietrusewicz.

Trzecie miejsce seniorów w rozgrywkach III ligi "Pomorze" w sezonie 1995/96 było jednym z największych sukcesów piłkarzy "Pogoni". Oprócz tego seniorzy zdobyli wojewódzki Puchar Polski, pokonując "Gryf" Słupsk. Na szczeblu centralnym lęborski zespół odpadł w II rundzie po porażce z "Zawiszą" Bydgoszcz. "Pogoń" prowadziła w tym sezonie także drużynę rezerw i trampkarzy starszych.

Kolejny sezon (1996/97) nie był już tak udany. Seniorzy pod wodzą A. Brendlera (jesienią) i Waldemara Walkusza ukończyli rozgrywki na ósmej pozycji. W Pucharze Polski znów grali w  finale wojewódzkim, gdzie jednak, po rzutach karnych sensacyjnie przegrali z GKS Kołczygłowy. Drugi zespół "Pogoni" brał udział w rozgrywkach "A" klasy, a trampkarze starsi i młodzi rywalizowali w swoich kategoriach wiekowych.

W sezonie 1997/98 "Pogoń", prowadzona przez trenera Waldemara Walkusza, ukończyła rozgrywki na szóstym miejscu w III lidze "Pomorze" i uzyskała awans do nowej III ligi (warszawsko-mazursko-pomorskiej), która powstała w wyniku reorganizacji rozgrywek ligowych w Polsce. W Pucharze Polski "Pogoń" była najlepsza w województwie (w finale pokonała 4:0 "Błękitnych" Motarzyno). Na szczeblu centralnym, w I rundzie, zespół odpadł po porażce 1:2 z "Pomezanią" Malbork. Drużyny młodzieżowe (trampkarze starsi i młodsi) rozgrywały mecze z rywalami w swoich kategoriach wiekowych.

1.
historia1.jpg
2.
historia2.jpg
3.
historia3.jpg
4.
historia4.jpg
5.
historia5.jpg


W kolejnych rozgrywkach (1998/99), na szczeblu III ligi, "Pogoń" Lębork na koniec sezonu zajęła czternaste miejsce, które gwarantowało utrzymanie się w tej klasie rozgrywkowej. Lęborska drużyna ponownie zdobyła też wojewódzki Puchar Polski, pokonując w finale Brdę Przechlewo. W I rundzie centralnej przegrała i odpadła z dalszych rozgrywek. Klub prowadził też zespoły młodzieżowe. W sezonie 1999/2000 seniorzy "Pogoni" zajęli w III lidze przedostatnie, siedemnaste miejsce, które oznaczało degradację do niższej klasy rozgrywkowej. W Pucharze Polski "Pogoń" przegrała w finale wojewódzkim z "Gryfem" Słupsk 2:3. W swoich kategoriach wiekowych klasy okręgowej grały też zespoły młodzieżowe. Juniorzy starsi i młodsi zdobyli I, a trampkarze IV miejsce.

Sezon 2000/01 seniorzy "Pogoni" rozpoczęli w IV lidze "Pomorskiej", w której na koniec sezonu zajęli piąte miejsce. W Pucharze Polski lęborski zespół osiągnął ćwierćfinał na szczebla okręgu pomorskiego, w nim jednak nie sprostał "Gryfowi" Wejherowo, przegrywając 1:2. W swoich rozgrywkach występowali też juniorzy, ale nie osiągnęli znaczących wyników.

Spadek do klasy okręgowej (2001 - 2005)

W kolejnym sezonie (2001/02) rozgrywki w IV lidze seniorzy ponownie ukończyli na piątym miejscu. W Pucharze Polski "Pogoń" nie odegrała znaczącej roli, tak samo jak juniorzy w swojej kategorii wiekowej. Sezon 2002/03 był jeszcze gorszy. Lęborski zespół zajął czternaste miejsce w IV lidze i szybko odpadł z rozgrywek Pucharu Polski. Juniorzy (starsi i młodsi) zdobyli w Pomorskiej Lidze Juniorów czternaste i piętnaste miejsce, oznaczające spadek do słupskiej klasy okręgowej. Lęborski Klub Sportowy "Pogoń" nie mógł tego sezonu zaliczyć do udanych.

Następny sezon (2003/04) również zakończył się niepowodzeniem. Seniorzy zajęli 16 miejsce w IV lidze i spadli do niższej klasy. W Pucharze Polski „Pogoń" również nie odniosła sukcesów. Jedynie juniorskie drużyny zajęły miejsca w czołówce rozgrywek swoich kategorii wiekowych. W sezonie 2004/05 seniorzy "Pogoni" grali w V lidze, czyli słupskiej klasie okręgowej. Zajęli w niej wysokie, trzecie miejsce, które jednak nie dało awansu do wyższej ligi. Było to głównym założeniem, by godnie uczcić 50-lecie klubu. Niepowodzeniem zakończył się też udział w rozgrywkach o Puchar Polski. W swoich kategoriach wiekowych uczestniczyły też trzy juniorskie drużyny "Pogoni".

Raz awanse, a raz spadki (2005 - 2013)

Kolejne dwa sezony 2005/2006 i 2006/2007 „Pogoń" spędziła w Słupskiej Klasie Okręgowej, zajmując kolejno 5 i 10 miejsce w ligowej tabeli. Po bardzo słabym sezonie 2006/2007, gdzie zespołowi groziło widmo spadku do A-klasy, nastąpiło przełamanie. Po rewolucji kadrowej „Pogoń" nie miała sobie równych i w sezonie 2007/2008 wywalczyła awans do IV ligi z pierwszego miejsca. Zespół doznał tylko jednej porażki w 30 spotkaniach.

Powróciliśmy do IV ligi po 4 latach nieobecności. Trudny debiutancki sezon 2008/2009 zakończył się miejscem barażowym, które oznaczało walkę o utrzymanie. Na naszej drodze stanęły Żuławy Nowy Dwór Gdański - wicemistrz gdańskiej „okręgówki" (grupa II). W dwumeczu lepsi okazali się piłkarze z Żuław i tak po roku spadliśmy do V ligi.

Jako spadkowicz, w sezonie 2009/2010 „Pogoń" liczyła się w walce o powrót do IV ligi. Do awansu zabrakło nam 9 punktów i ostatecznie zajęliśmy 3 miejsce w ligowej tabeli. Na pocieszenie zespół juniora A wygrał bezapelacyjnie swoją ligę (21 zwycięstw i 1 remis w 22 ligowych kolejkach) i awansował do Pomorskiej Ligi Juniorów Starszych.

Sezon 2010/2011 był niezwykle udany dla zawodników „Pogoni", zarówno seniorów jak i juniorów. W V lidze okazaliśmy się najlepsi i po dwóch latach nieobecności powróciliśmy do grona czwartoligowców. Juniorzy starsi jako beniaminek zajęli wysokie 3 miejsce, pozostawiając w tyle takie piłkarskie potęgi jak Lechia Gdańsk, Bałtyk Gdynia czy Polonia Gdańsk. Z powodzeniem grali też juniorzy C, którzy sezon w Pomorskiej Lidze Juniorów zakończyli na 6 miejscu. 

W sezonie 2011/2012 jako beniaminek klub nie uniknął degradacji z IV ligi. Losy utrzymania ważyły się do ostatniej kolejki i w ostatecznym rozrachunku zabrakło „Pogoni" zaledwie 1 punktu aby zachować ligowy byt. W tym samym sezonie 3 drużyny juniorskie grają w Pomorskiej Lidze Juniorów. Juniorzy starsi kończą sezon na 6 miejscu, junior C na 9, a junior D podobnie jak starsi zakończyli rozgrywki na 6 miejscu. Po spadku z IV ligi „Pogoń" w sezonie 2012/2013 ponownie musiała rywalizować z Słupskiej Klasie Okręgowej. Walka okazała się skuteczna i z drugiego miejsca po roku nieobecności wywalczyliśmy bezpośrednio awans do IV ligi. W tym samym sezonie grają 3 zespoły juniorskie, dwa z nich rywalizują w Pomorskiej Lidze Juniorów (juniorzy starsi i junior D), a junior C rywalizuje w słupskiej „okręgówce".

Powrót do IV ligi (2013 - 2015)

Sezon 2013/2014 ponownie zaczynamy w IV lidze, tym razem po dobrym sezonie zajmując miejsce w środku tabeli. Jest to z pewnością przełomowy sezon, w którym po roku grania w IV lidze, nie zanotowaliśmy spadku, jak to miało miejsce w poprzednich sezonach.

W tym samym sezonie rozpoczynają się prace modernizacyjne na lęborskim stadionie. W lutym 2014 r. następuje otwarcie boisko ze sztuczną nawierzchnią z najwyższym certyfikatem FIFA Star 2 , dodatkowo wymienione zostaje ogrodzenie przy murawie, łapacze za bramkami, ogrodzenie zewnętrzne, pojawiają się nowe boksy dla zawodników rezerwowych i plastikowe siedziska na trybunach. Poza nowym boiskiem, powstaje też bieżnia wokół głównej płyty stadionu.

W sezonie 2013/2014 poza seniorami, z powodzeniem grają cztery drużyny juniorskie. Juniorzy starsi zajmują wysokie trzecie miejsce w PLJ. Juniorzy B wygrali słupską „okręgówkę", a juniorzy C2 i D1 grają w najwyższej klasie rozgrywkowej swojego rocznika - w Pomorskiej Lidze Juniorów.

Sezon 2014/2015 jest drugim z rzędu w IV lidze. Modernizacja obiektu i płyty głównej przenosi zespół seniorów na sztuczną nawierzchnię, na której grają całą rundę jesienną i kilka spotkań wiosennych.  Gra na „sztucznej" nie okazała się zbawieniem dla zawodników „Pogoni". Zespół notuje bardzo słabą rundę jesienną i pojawia się zagrożenie spadkiem. W przerwie zimowej dochodzi do rewolucji kadrowej. Stanowisko trenera obejmuje znany z występów w „Pogoni" Waldemar Walkusz . Mocno przepracowana zima daje efekty w spotkaniach ligowych. Wiosną piłkarze wygrywali mecz za meczem (seria 11 spotkań bez porażki) i sezon kończą na 7 miejscu. Do ostatniej ligowej kolejki walczyli o miano Rycerzy Wiosny, ostatecznie uplasowali się na 2. miejscu, przegrywając zaledwie 3 spotkania w rundzie wiosennej. 30 maja 2015 r. zespół powraca na naturalna nawierzchnię i w premierowym spotkaniu ulega KP Starogard Gdański 1:2.

Rok 2015 to także Jubileusz naszego klubu, 70 - lecie „Pogoni". Z tej okazji w Lęborku dochodzi do super meczu. 27 czerwca 2015 r. „Pogoń" zmierzyła się z ekstraklasową „Pogonią" Szczecin .  Ponad 700 kibiców miało okazję zobaczyć w akcji wielu znakomitych piłkarzy, jak również trenera gości, Czesława Michniewicza. To spotkanie było ogromnym wydarzeniem w historii klubu i miasta, ponieważ „Pogoń" nigdy w swojej długiej historii nie mierzyła się z rywalem z najwyższej klasy rozgrywkowej w Polsce. Ten mecz z pewnością na długo pozostanie w pamięci piłkarzy i kibiców. Z kronikarskiego obowiązku dodamy wynik, w którym lepsi okazali się „Portowcy" wygrywając z naszą „Pogonią" 1:7, lecz nie wynik tu był sprawa najważniejszą...

Opracowanie: Łukasz Hrycyk, Kamil Konkel. Korekta: Jakub Urbański

 

IV liga - tabela i wyniki

logo_zlote.gif 
Sponsorzy